“ Bij Tot Uw Dienst! kunnen we veel werk verzetten door de inzet van re-integratiekandidaten en vrijwilligers. Dit zijn hun verhalen”
Marisol
‘Ze zijn vaak eenzaam, maar ook zo lief’

Zeven jaar geleden kwam Marisol (44) met haar drie kinderen naar Nederland. Haar ex-man was niet goed voor haar kinderen, en ze gunde haar kroost een goede opleiding. “Op Aruba werkte ik in een hotel, maar door de vermissing van Natalee Holloway bleven toeristen weg en stortte de economie in. Het hotel ging failliet. Toch moest ik mijn rekeningen betalen.”

Thuiszorg Vérian
In Nederland volgde Marisol de inburgeringscursus en ze deed wat vrijwilligerswerk bij de Speel-o-theek, maar zat ook veel thuis. “Ik zei tegen mijn consulent: ‘Dit wil ik niet, hier word ik depressief en dik van, kan ik meer doen?’ Zo kwam ik eind 2016 bij Service voor de Wijk terecht, wat nu Tot Uw Dienst heet. Meneer Jaap hier is heel speciaal, hij heeft me heel goed geholpen. Hij heeft een mevrouw van Thuiszorg Vérian gebeld met de vraag of ik voor hen mocht werken, en zei: ‘Marisol is nooit ziek, heel trouw en een harde werker’. Toen mocht ik op gesprek en werd ik aangenomen.”

Tevreden klanten willen Marisol weleens wat geld toeschuiven, maar dat mag niet van haar opdrachtgever. “Daarom heb ik een keer een mooie blouse gekregen, en met kerst kreeg ik een tegoedbon voor de slager.”

Driewieler
Marisol geniet van haar vrijwilligerswerk bij oudere mensen thuis. “Ze zijn vaak eenzaam, maar ook zo lief!”, lacht ze. Ze maakt er schoon, doet boodschappen én drinkt uitgebreid thee met haar klanten, om de Nederlandse taal beter onder de knie te krijgen. “Het lukt al aardig om mezelf verstaanbaar te maken, al vind ik de Nederlandse taal nog steeds moeilijk, vooral jullie accent.”

Marisol bezoekt haar klanten per fiets. Dat was even een uitdaging, want fietsen lukte niet, ze vond het eng. In haar thuisland, de Dominicaanse Republiek, had ze nooit een fiets aangeraakt. Om toch bij de mensen thuis te kunnen komen, regelde Tot Uw Dienst in samenwerking met Vérian bij de gemeente Ede een luxe driewieler, via het Van Lagenfonds. Dankzij de trapondersteuning kan Marisol nu volledig zelfstandig haar werk doen. “Ik fiets nu met gemak naar klanten in Bennekom. Elke dag stap ik weer met plezier op de fiets!”

Nico
‘Ik durf nu op mensen af te stappen’

Voordat Nico (64) in 2009 bij Tot Uw Dienst kwam, werkte hij dertig jaar in een drukkerij. Die ging failliet. “Ik was daar het pispaaltje, werd gepest door mijn werkleider. Hij was langer dan ik en rommelde soms aan de machines waardoor mijn werk in de soep liep.”

Eindelijk vrij
Bij Tot Uw Dienst – in 2009 nog ‘Service voor de Wijk’ geheten – voelde Nico zich eindelijk vrij. “Ik kon mezelf uiten. Hier heb ik mezelf ontwikkeld, ik durf nu op mensen af te stappen en initiatief te nemen. Vroeger durfde ik dat allemaal niet. Soms zeggen ze hier, als er een klus geklaard moet worden: waar is Nico? Kijk, daar staat mijn aanhangwagen. Die mag ik hier stallen, net als mijn gereedschap, omdat ik een oudgediende ben. Wel zo makkelijk.”

Hele week in touw
“Het mooiste aan dit vrijwilligerswerk? De diversiteit en vrijheid. En het geeft me structuur. Bovendien kom ik toch nergens meer aan de bak, ik ben 64. De gemeente die mij een uitkering geeft, vindt dat ik goed bezig ben, ik ben zo ongeveer de hele week in touw. Nee, rustig aan doen kan ik niet. Vind ik ook niet fijn. Bomen omzagen is het mooiste werk. En toen er laatst een grote storm was, heb ik heel veel schuttingen hersteld. Dat zijn leuke klussen.”

Gerrie
‘Snoeien vind ik het mooist’

De uit Eritrea afkomstige Gebremeskel (32) kwam drie jaar geleden naar Nederland, op zoek naar een beter leven. Hier maakt hij voor klanten van Tot Uw Dienst de tuin weer netjes. “De mensen worden blij van mijn hulp.”

 

Vrolijk en met gepaste trots vertelt ‘Gerrie’ – zoals iedereen hem hier voor het gemak noemt – zijn verhaal. “In Eritrea was het niet leuk. Ik moest daar gaan werken als bakker omdat mijn vader overleed. Later heb ik daar nog een opleiding tot fotograaf gedaan, want het is mijn droom om fotograaf te worden. Je moet in Eritrea verplicht in militaire dienst als je achttien jaar wordt. Daar kun je niet zomaar weer uitstappen. Zo’n leven wilde ik niet, ik wilde een ander leven, dus ben ik gevlucht.”

Mooi land

“Toen ik nog in Eritrea woonde, vertelden mensen die Nederland hadden bezocht dat iedereen daar zo behulpzaam is. Toen ik eenmaal hier kwam wonen, heb ik dat ook gemerkt. Ik vond Nederland meteen een mooi land, ook de natuur. De taal vind ik wel heel moeilijk om te leren; begrijpen lukt nog wel, maar Nederlands praten en schrijven is nog ingewikkeld. Ik doe mijn best.”

Zelfvertrouwen gegroeid
Als Gerrie anderen kan helpen, wordt hij helemaal blij. “En de mensen die ik help, worden weer blij van mijn hulp. Daarom werk ik graag voor Tot Uw Dienst, twee dagen per week. Gelukkig kan dat buiten, in de tuin: schoffelen, bladblazen, harken, verticuteren. Snoeien vind ik het allermooist! Inmiddels weet ik precies hoe alles werkt. Door dit werk kom ik met andere mensen in contact, en het geeft me een beetje structuur. En mijn zelfvertrouwen is door dit werk gegroeid.”

Abadit
‘Ik wil graag de Nederlandse cultuur leren kennen’

Toen Abadit (33) nog in een dorpje in Eritrea woonde, was ze een getrouwde huisvrouw. Nu werkt ze bij de wasservice van Tot Uw Dienst en probeert ze te integreren in Nederland. “Ik richt mijn huis op de Nederlandse manier in.”

 

Er zit een twinkeling in de ogen van Abadit. Is het verlegenheid? Dat blijft de vraag. Terwijl ze haar koffie drinkt, begint ze te vertellen. Dat is voor haar nog een hele klus, want de Nederlandse taal krijgt ze maar moeilijk onder de knie. “In Eritrea ging ik niet naar school, dus ik vind het extra moeilijk om de Nederlandse taal te leren, ik krijg daar stress van. Maar ik werk er wel aan.”

Verder komen
Abadit heeft het druk. Ze is moeder van drie kinderen van 11, 3 en 2 jaar oud en werkt één dag per week in de huishouding en wasservice van Tot Uw Dienst. “Daar zijn twee wasmachines die ik bedien. Ik was schorten die mensen in de keuken dragen.”
De andere dagen volgt ze een inburgering- en taalcursus. “Ik wil de Nederlandse cultuur beter leren kennen, dat helpt bij het integreren. Om mij heen heb ik gezien hoe Nederlanders hun huis inrichten. Dat heb ik op dezelfde manier gedaan. En ik werk liever niet samen met vrouwen uit Eritrea, want dan praten we geen Nederlands en leer ik de taal en cultuur nog steeds niet. Ik wil hier graag verder komen!”

Van de nabije toekomst heeft Abadit geen grote verwachtingen, zegt ze. Weer die twinkeling. “Eerst maar eens de Nederlandse taal leren.”